LETRA
GALEGAS 2013: ROBERTO VIDAL BOLAÑO
3º Escribimos biografias: Hugo Chávez.
Hugo Rafael Chávez Frías. Nació en Sabaneta el 28 de Julio de 1954 y murió en Caracas el 5 de Marzo de 2013. Fue un militar y político venezolano, presidente de la República Bolibariana de Venezuela desde el dos de Febrero de 1999 hasta su fallecimiento. Hugo Chávez tenía seis hermanos viviendo con él. Sus padres fueron Hugo de los Reyes Chávez y Elena Frías. A corta edad, sus padres le confiaron la crianza a su abuela paterna, Rosa Inés Chávez.
Se casó dos veces, la primera con Nanzy Colmenares con la que tuvo tres hijos: Rosa Virginia, María Gabriela y Hugo Rafael. Despues se casó con una periodista llamada Marisabel Rodríguez, madre de su última hija, Rosinés. Separados desde el 2003 nadie ocupaba el papel de primera dama de Venezuela.
2º Expresion escrita: Relatos en primera persona.
Ola amigos eu me chamo
Gavilán Común e o meu nome científico e Accipiter Nisus.
A miña técnica de caza
se basa nos ataques por sorpresa. Eu son moi rápido entre os soutos,
e me elevo cara enriba para logo caer en picado sobre unha presa. Eu
cazo presas tanto no aire como no chan. Fanme moito dano os
pesticidas agrícolas, eu son unha ave que descendeu moito en
España.
Eu teño as ás cortas e
redondas, teño a cola larga, como son un macho teño as partes
superiores de cor pizarra escura e as inferiores ondeadas de cor
pardo, miña muller ten as partes superiores parduscas e as
inferiores ondeadas de pardo escuro.
A min me gusta poñer os
niños na copa dos árbores, constrúo o meu niño con ramas dos
árbores e o forro con ramiñas pequenas. Poño os meus ovos en maio e
son de cor branco e tinte azul con manchas vermellas, poño entre 4
e 6 ovos, miña muller e a que choca os ovos durante trinta e cinco
dias, e eu e a miña muller somos os encargados de ir polo alimento.
Meus polos deixan o niño a os trinta dias. Eu me alimento de
pardais, estorniños, outros paxariños, ocasionalmente toupas,
ratos e coelliños.
Miña hábitat e os
bosques e algúns outeiros.
Ah! Unha cousa máis. Cas
ás abertas eu mido 28 centímetros e peso 170 gramos.
Eu vivo por case toda
Europa e unha parte de África.
Un saúdo amigos.
1ºEscribimos sentimientos...
Hoy os voy a hablar de un tema que me produce alegría.
Hoy os voy a hablar de cuando fuí a una casa de turismo rural en Espasante llamada Penaquente.
Todos los años voy con unos amigos de mis padres y sus hijos que son mis amigos.
Llevo seis años seguidos yendo a esa casa porque es grande y bonita, pero sobre todo porque es muy grande ya que somos doce mayores y doce niños y necesitamos muchas habitaciones.
También es un sitio muy tranquilo donde apenas pasan coches y podemos andar tranquilamente por el campo. La casa está en lo alto de un monte y el último año cortaron árboles y tiene unas vistas muy bonitas al mar.
En la casa hay un jardín con un estanque donde siempre cazamos ranas y nos divertimos mucho, también hay una piscina aunque nunca la usamos porque siempre que vamos es otoño y hace frío.
En la casa siempre hacemos cosas muy divertidas como andar en quads, pasear por el monte...
Una de las veces que fuimos para mi fue muy divertida porque fuimos a un río donde había ranas y renacuajos, también para llegar allí, tuvimos que pasar por un puente colgante y algunos como mi madre,tuvieron mucho miedo.
Otro año apenas pudimos salir porque ese fin de semana había un temporal y llovía mucho e incluso tronaba, pero lo pasamos muy bien porque jugamos a la wii, contamos cuentos de miedo,corrimos por la casa...
Pero sin duda para mi el año más divertido fue el año pasado. Hizo muy bien tiempo y fuimos a buscar setas por el monte, con un amigo que las conoce muy bien y nos las iba enseñando. También fuimos a pasear todos juntos por el monte y vimos un corzo.
Ese mismo día por la noche fuimos a pasear con mi padre, yo y algunos amigos más. Mi padre conto una historia de miedo y tuvimos mucho miedo y nos fuimos a casa.
Al día siguiente todos juntos nos fuimos a la playa a andar en piragua, pero hacía mucho viento y las madres no se atrevían a ir. Pero los padres que son más atrevidos nos fueron llevando a los niños de uno en uno. Una amiga nuestra se cayó de la piragua y nos reimos mucho porque estaba empapada. Menos mal que llevavamos ropa para cambiarnos porque todos estábamos un pocomojados. Por la noche cenamos setas que cojimos y una tortilla. Despues
El último día es el más triste porque nos vamos para casa. Ya estoy deseando que llegue otra vez el día de volver a la casa. Espero que podamos ir todos porque si falta alguien no sería lo mismo.

No hay comentarios:
Publicar un comentario